دودلم اول خط نام خدا بنويسم

يا که رندی کنم و اسم تو را بنويسم

همه يک گفتم و دينم همه يکتايی بود

با کدامين قلم امروز دوتا بنويسم

ای که با حرف تو هر مسئله ای حل شدنی است

بخدا خود تو بگو نام که را بنويسم

صاحب قبله و قبله دو عزيزند ولی

خوشتر آنست من از قبله نما بنويسم

آسمان مثل تو احساس مرا درک نکرد

باز غم نامه به بيگانه چرا بنويسم

تا به کی زير چنين سقف سياه و سنگين

قصه درد به امّيد دوا بنويسم

قلمم جوهرش از جوش و جراحت جاری است

پست باشم که پَی نان و نوا بنويسم

بارها قصد خطر کردم و گفتی ننويس

پس من اين بغض فرو خورده کجا بنويسم

بعد يک عمر ببين دست و دلم می لرزد

که من و تو به هم آميزم و ما بنويسم

من و تو چون تن و جانند مخواه و مگذار

ايندو را باز همينطور جدا بنويسم

شعر من با تو پر از شادی و شيرينکاميست

باز حتی اگر از سوگ و عزا بنويسم

با تو از حرکت دستم برکت مي بارد

فرق هم نيست چه نفرين ، چه دعا بنويسم

از نگاهت به رويم پنجره ای را بگشای

تا در آن منظره ی روح گشا بنويسم

تيغ و تشباد هم از ريشه نخواهد خشکاند

غزلی را که در آن حال و هوا بنويسم

عشق آن روز که اين لوح و قلم دستم داد

گفت هر شب غزل چَشم شما بنويسم

(خلیل ذکاوت)

با  سار  ِ پشت پنجره  جایم عوض شود

هی کار دست من بدهد   چشم های تو

هی  توبه بشکنم  و  خدایم  عوض شود

با بیت های  سر زده  از سمت ِ ناگهان

حس  می کنم  که قافیه هایم عوض شود

جای تمام  گریه ،  غزل های ناگــــــزیر

با قاه قاه ِ خنده ی بی غم    عوض شود

سهراب ِ شعرهای من   از دست می رود

حتی اگر عقیده ی  رستم عوض شود

قدری کلافه ام    و هوس کرده ام  که باز

در بیت های بعد ،  ردیفم عوض شود

حـوّای جا گرفته  در این  فکر رنج ِ تلخ

انگــار  هیچ وقـت  به آدم  نـمی رسد

تن  داده ام  به این که بسوزم در آتشت

حالا  بهشت هم  به  جهنم  نمی رسد

با این ردیف و قافیه  بهتر  نمی شوم !

وقتش رسیده  حال و هوایم  عوض شود...

نگو دیو قصه تو فنجون فالت افتاد

آسمون لهجه ی فیروزه رو یاد تو نداد

غزلک گریه نکن ،گریه به چشمات نمیاد

سنگ فیروزه این رنگی به قاب کی شکست؟

زورق رهایی ی تو چه جوری به گل نشست؟

ای نگین از همه ستاره ها،ستاره تر

راست بگو سنگ سقوط و کی به پرواز تو بست؟

غزلک قشون قشون ستاره دنباله ی تو

همه شون عاشق بد بخت هزار ساله ی تو

پس کدوم گردنه بندی حرمت راه و شکست

که نمی رسه کسی به داد شب ناله ی تو

گلکم بهار بی تو مرگ پاییزی مونه

تن تنهاییمو گل زخم های تو می پوشونه

کاری از دست غزل بر نمیاد آینه دار

که حضورت غزلامو خط به خط می سوزونه

شبدر پرپر، از اقاقیا سر غزلک

از غزل گریه به بغض من خودی تر غزلک

دلکم حریق ابریشم این رفاقت و

زیر بارون غزل نداره باور غزلک

جشن گل سوزون نذار عادت بشه عادت بشه

ریشه ی بیشه به دست تیشه بی حرمت بشه

وقتی هم صدایی اینجا یعنی بر پایی ی دار

پس بذار تنهایی ما بین ما قسمت بشه

نا خوشم ناخوش نا خوش بی خود اما خود تو

داره من کم میشه از من می رسه تا خود تو

کی برای شونه هات غزل می بافه جای شال

جز من من کیه نزدیک مث تن با خود تو

غزلک شکستن ات کار من و ما که نبود؟

بغض تو ،گریه تو ،کار غزل ها که نبود؟

غزلک هر چی که هست،بدجوری خوبی واسه ما

هر چی بود شعرای من،محض تماشا که نبود

اگه تن پس می زنیم حرمت عشق و نشکنیم

اگه چاووش نشدیم به شب شبیخون نزنیم

اگه من جفت تو نیس ترانه اندازه ی توست

تو شبای بی کسی ما همه دنبال منیم

غزلک یار اگه آوار تو شد گریه نکن

اگه بر حق شدنت دار تو شد گریه نکن

اگه هر پنجره دیوار تو شد گریه نکن

یا پرستار اگه بیمار تو شد گریه نکن

غزلک هر جا برم ترانه یعنی اسم تو

خط هر منظره از جنس خطوط جسم تو

ته هر کوچه ی بن بست غزل خونه ی تو

همه کس به اسم تو قصه ی ما طلسم تو

ولنتاین یا سپندارمذگان ؟! 

وقتی به شروع و چگونگی وقوعش فكر می كنم، بنظرم همه چیز گیج و پیچیده می آید!

 اما ظاهرا این گیجی چندان هم عجیب ودور از انتظار نیست، چون عبارت ضربه فرهنگی را چنین تعریف كرده اند:
((تغییراتی در فرهنگ كه موجب به وجود آمدن گیجی، سردرگمی و هیجان می شود.))
این ضربه چنان نرم و آهسته بر پیكر ملت ما فرود آمد كه جز گیجی و بی هویتی پی آمد آن چیزی نفهمیدیم!

 اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا

 به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

صائب تبریزی:

 اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا

 به خال هندویش بخشم سرو دست و تن و پارا

 هرآنکس چیز می‌بخشد زمال خویش می‌بخشد

 نه چون حافظ که می‌بخشد سمرقند و بخارا را

شهریار:

سرخوش زسبوي غم پنهاني خويشم
چون زلف تو سرگرم پريشاني خويشم

در بزم وصال تو نگويم زكم و بيش
چون آينه خو كرده به حيراني خويشم

لب باز نكردم به خروشي و فغاني
من محرم راز دل طوفاني خويشم

يك چند پشيمان شدم از رندي و مستي
عمريست پشيمان زپشيماني خويشم

از شوق شكرخند لبش جان نسپردم
شرمنده جانان زگران جاني خويشم

بشكسته‌تر ازخويش نديدم به همه عمر
افسرده دل از خويشم و زنداني خويشم

هر چند امين، بسته دنيا نيم اما
دلبسته ياران خراساني خويشم

گاهي اگر با ماه صحبت كرده باشي

از ما اگر پيشش شكايت كرده باشي

گاهي اگر در چاه مانند پدر آه

اندوه مادر را حكايت كرده باشي

گاهي اگر زير درختان مدينه

بعد از زيارت استراحت كرده باشي

گاهي اگر بعد از وضو مكثي كني تا

آيينه يي را غرق حيرت كرده باشي

در سال هاي سال دوري و صبوري

چشم انتظاري را شفاعت كرده باشي

حتي اگر بي آن كه مشتاقان بدانند

گاهي نمازي را امامت كرده باشي

يا در لباس ناشناسي در شب قدر

از خود حديثي را روايت كرده باشي

يا در ميان كوچه هاي تنگ و خسته

نان و پنير و عشق قسمت كرده باشي

پس بوده يي و هستي و مي آيي از راه

تا حق دل ها را رعايت كرده باشي

پس مردمك هاي نگاه ما عقيم اند

تو حاضري بي آن كه غيبت كرده باشي

********************************************

ببين چه حالي بهمون داده...

دلت را خانه ماکن مصفا کردنش بامن

بما درد دل افشاکن مداواکردنش بامن

اگر گم کرده ای ای دل کلید استجابت را

بیا یک لحظه با ما باش پیدا کردنش بامن

بیفشان قطره اشکی که من هستم خریدارش

بیاور قطره ای اخلاص پیدا کردنش با من

اگر درها برویت بسته شد دل مکن باز آ

دراین خانه دق الباب کن وا کردنش بامن

به من گو حاجت خود را اجابت می کنم آنی

طلب کن آنچه می خواهی مهیا کردنش با من

بیا قبل از وقوع مرگ روشن کن حسابت را

بیاور نیک وبد را جمع منها کردنش بامن

چوخوردی روزی امروز مارا شکرنعمت کن

غم فردا نخورتامین فردا کردنش بامن

بقرآن آیه رحمت فراوان است ای انسان

بخوان این آیه را تفسیر ومعنا کردنش بامن

اگر عمری گنه کردی مشو نومید از رحمت

تو نام توبه را بنویس امضا کردنش بامن

**********************************************

*********************************************

ديروز شيطان را ديدم. در حوالي ميدان بساطش را پهن كرده بود؛ فريب می فروخت. مردم دورش جمع شده‌ بودند،‌ هياهو مي‌كردند و هول مي‌زدند و بيشتر مي‌خواستند. توي بساطش همه چيز بود: غرور، حرص،‌دروغ و خيانت،‌ جاه‌طلبي و ... هر كس چيزي مي‌خريد و در ازايش چيزي مي‌داد. بعضي‌ها تكه‌اي از قلبشان را مي‌دادند و بعضي‌ پاره‌اي از روحشان را. بعضي‌ها ايمانشان را مي‌دادند و بعضي آزادگيشان را. شيطان مي‌خنديد و دهانش بوي گند جهنم مي‌داد. حالم را به هم مي‌زد. دلم مي‌خواست همه نفرتم را توي صورتش تف كنم.
انگار ذهنم را خواند. موذيانه خنديد و گفت: من كاري با كسي ندارم،‌فقط گوشه‌اي بساطم را پهن كرده‌ام و آرام نجوا مي‌كنم. نه قيل و قال مي‌كنم و نه كسي را مجبور مي‌كنم چيزي از من بخرد. مي‌بيني! آدم‌ها خودشان دور من جمع شده‌اند. جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزديك‌تر آورد و گفت‌: البته تو با اينها فرق مي‌كني.تو زيركي و مومن. زيركي و ايمان، آدم را نجات مي‌دهد. اينها ساده‌اند و گرسنه. به جاي هر چيزي فريب مي‌خورند. از شيطان بدم مي‌آمد. حرف‌هايش اما شيرين بود. گذاشتم كه حرف بزند و او هي گفت و گفت و گفت. ساعت‌ها كنار بساطش نشستم تا اين كه چشمم به جعبه‌اي عبادت افتاد كه لا به لاي چيز‌هاي ديگر بود. دور از چشم شيطان آن را برداشتم و توي جيبم گذاشتم.
با خودم گفتم: بگذار يك بار هم شده كسي، چيزي از شيطان بدزدد. بگذار يك بار هم او فريب بخورد. به خانه آمدم و در جعبه عبادت را باز كردم. توي آن اما جز غرور چيزي نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توي اتاق ريخت. فريب خورده بودم، فريب. دستم را روي قلبم گذاشتم،‌نبود! فهميدم كه آن را كنار بساط شيطان جا گذاشته‌ام. تمام راه را دويدم. تمام راه لعنتش كردم. تمام راه خدا خدا كردم. مي‌خواستم يقه نامردش را بگيرم. عبادت دروغي‌اش را توي سرش بكوبم و قلبم را پس بگيرم. به ميدان رسيدم، شيطان اما نبود. آن وقت نشستم و هاي هاي گريه كردم. اشك‌هايم كه تمام شد،‌بلند شدم. بلند شدم تا بي‌دلي‌ام را با خود ببرم كه صدايي شنيدم، صداي قلبم را. و همان‌جا بي‌اختيار به سجده افتادم و زمين را بوسيدم. به شكرانه قلبي كه پيدا شده بود

من پذیرفتم شکست خویش را...

من پذیرفتم شکست خویش را
پندهای عقل دور اندیش را
من پذیرفتم که عشق افسانه است
این دل درد آشنا دیوانه است
میروم از رفتن من باش شــــــــــــاد
از عذاب دیدنم آزاد باش
گر چه تو زودتر از من میـــــــــــروی
آرزو دارم ولی عاشق شوی
آرزو دارم بفــــهـــــمی درد را
تلخی برخورد های سرد را....

مي‌خواهم عاشق باشم و عاشق بمانم

من از بلنداي قله فراموش شدگان با شما سخن مي‌گويم. با من بگوييد عشق چه رنگي است؟ عشق را به من بياموزيد. دوست دارم بدانم اين واژه‌اي که کتابهاي قصه شما را پر کرده است، رازش در چيست؟
هان! اي مردم عصر يخي، مي‌گوييد که عشق از جنس بلور است. مثل دانه‌هاي کريستال شفاف و زيباست. شايد منظور شما همان قطره‌هاي اشکي است که هنگام جدايي دو دوست بر گونه‌هايشان جاري مي‌شود.
مي‌گفتيد عشق محکم و پايدار است. شايد از قلبهاي آهنيني سخن مي‌گوييد که امروزه همه جا پر شده است. قلبهاي محکمي که حتي ديگر صداي شکستنها را نمي‌شنوند.
عشق را هميشه به آتش تشبيه مي‌کرديد، منظور شما گرماي جانبخش آتش در شبهاي تار زمستان بود، يا از شعله‌هاي حيله که خانمان عاشق را مي‌سوزاند مي‌گفتيد.
مي‌خواهم بدانم وقتي از عشق سخن مي‌گوييد اين نقابي که به چهره‌تان مي‌زنيد براي چيست؟ شايد عشق از پشت اين نقاب زيباتر و دوست داشتني تر مي‌شود. کاش مي‌دانستم!! ابهام اين واژه را از ذهن من برداريد.
وقتي سخن ا زعشق به ميان مي‌آيد عکس يک قلب مي‌کشيد، اين همان قلبي است که روزهاي سخت جدايي بايد بشکند، يا منظور شما نزديکي دو دل است؟
من کتابهاي شما را خوانده‌ام، داستانهاي قشنگي که از دلدادگي نوشته‌ايد اما مي‌خواهم بدانم وقتي از کتاب بيرون مي‌آيم، عشق را کجا بايد جستجو کنم. با من سخن بگوييد، عشق کجاست؟ و چگونه است؟
مي‌خواهم عاشق باشم و عاشق بمانم

شكسپير : اگر كسي را دوست داري رهايش كن

 سوي تو برگشت از آن توست و اگر برنگشت از اول براي تو نبوده

دانشجوي زيست شناسي : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن ...

 او تكامل خواهد يافت

دانشجوي آمار : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن ...

 اگر دوستت داشته باشد ، احتمال برگشتنش زياد است

و اگر نه احتمال ايجاد يك رابطه مجدد غير ممكن است

دانشجوي فيزيك : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن ...

اگر برگشت ، به خاطر قانون جاذبه است

و اگر نه يا اصطكاك بيشتر از انرژي بوده و يا زاويه برخورد ميان دو شيء با زاويه صحيح هماهنگ نبوده است

دانشجوي حسابداري : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن ...

 اگر برگشت ، رسيد انبار صادر كن و اگر نه ، برايش اعلاميه بدهكار بفرست

دانشجوي رياضي : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن ...

اگر برگشت ، طبق قانون 2=1+1 عمل كرده و اگر نه در عدد صفر ضربش كن

دانشجوي كامپيوتر : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن

 ... اگر برگشت ، از دستور كپي - پيست استفاده كن و اگر نه بهتر است كه ديليت اش كني

دانشجوي خوشبين : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن...

 نگران نباش بر مي گردد

دانشجوي عجول : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن ...

اگر در مدت زماني معين بر نگشت فراموشش كن

دانشجوي شكاك : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن ...

اگر برگشت ، از او بپرس " چرا " ؟

دانشجوي صبور : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن ...

اگر برنگشت ، منتظرش بمان تا برگردد

دانشجوي رشته صنايع : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن ...

اگر برگشت ، باز هم به حال خود رهايش كن ، اين كار را مرتب تكرار كن......

 چون در گذرم به باده شویید مرا

زندگی بی معنی است

بهر آن محکومی که سحرگاه سر دار فنا خواهد بود

زندگی بی معنی است

بهر آن مرغک در بند که صیاد پس از باد خزان، قفسش بگشاید

زندگی بی معنی است

بهر آن عاشق دل ختسته که در بستر مرگ ، دلبرش می آید

زندگی بی معنی است

بهر آن گمشده دشت که از فرط عطش ، بی رمق افتاده

وز پس ابر کبود ، ماه بر دیده او می خندد

زندگی بی معنی است

بهر آن مفلس بیچاره که از فرط نیاز ، بهر نان شب خود محتاج است

زندگی بی معنی است

بهر آن مادر ماتم زده ای ، که سر کشته فرزند به دامان دارد

زندگی بی معنی است

پهر آن تازه عروسی که برایش ، خبر مرگ برادر آرند

زندگی بی معنی است

بهر من کز پی عمری که دویدم به ره عشق و خیال

زان همه قال و مقال

هیچ در دست ندارم ، به جز اندوه و ملال

وز پی هر نفسی

می دوم سوی زوال          می دوم سوی زوال

*************************

حسرت

به تو نتوانم گفت :          

  که چه رنجی دارد

آنکه دور از رخ تو          به امیدی که تو بر می گردی

همه صبح ، روی ایوان سکوت          توی گلدان سراب

با سر انگشت پر از حسرت خویش ، گل غم می کارد

به تو نتوانم گفت :        

که چه دردی دارد

زخم از دست دل خود خوردن     پای یک چشمه سرشار

پای یک حوض بلور      پای فواره آب

تشنه ، تشنه مردن

به تو نتوانم گفت :

که چرا می کشدم حسرت یک دم با تو

از ته دل گفتن

چشم در چشم تو بیدار شدن

با تو یک شب خفتن...

((سروده از منا لایق فرد شاعره جوان و با ذوق که اولین

 مجموعه شعر خود را تحت عنوان ترانه های چشمان تو

منتشر کرده))

گيرم اندوه تو خواب است ونگاه تو خيال

پس دلم منتظر کيست عزيز اين همه سال

پس دلم منتظر کيست که من بی خبرم

که من از آتش اندوه خودم شعله ورم

ماه يک پنجره وا شد به خيالم که تويی

همه جا شور به پا شد به خيالم که تويی

باز هم دختر همسايه همانی که تو نيست

باز هم چشم من و او که نمی دانم کيست

باز هم چلچله آغاز شد از سمت بهار

کوچه يک عالمه آواز شد از سمت بهار

پيرهن پاره گل جمله تبسم شده است

يوسف کيست که در خنده ی او گم شده است

اين چه رازی است که در چشم تو بايد گم شد

بايد انگشت نمای تو و اين مردم شد

به گمانم دل من باز شقايق شده ای

کار از کار گذشته است تو عاشق شده ای

يال کوب عطش است اين که کنون می آيد

اين که با اسب گل از سمت جنون می آيد

بی تو بی تو چه زمستانی ام ايلاتی من

چقدر سردم وبارانی ام ايلاتی من

تو کجايی ومن ساده ی درويش کجا؟

تو کجايی ومن بی خبر از خويش کجا؟

دل خزانسوز بهاری است بهاری است که نيست

روز وشب منتظر اسب و سواری است که نيست

در دلم اين عطش کيست خدا می داند

عاشقم دست خودم نيست خدا می داند

عاشق چشم تو هستيم و زما بی خبری

خوش به حالت که هنوز از همه جا بی خبری

باز شب ماند ومن اين عطش خانگی ام

باز هم ياد تو ماند ومن وديوانگی ام

اشک در دامنم آويخت که دريا باشم

مثل چشم تو پر از شوق تماشا باشم

خواب ديدم که تو می آمدی ودل می رفت

محرم چشم ترم می شدی و دل می رفت:

يک نفر مثل پری يک دو نظر آمد و رفت

با نگاهی به دل خسته ام آتش زد و رفت

خنده زد کوچه به دنبال تبسم افتاد

باز دنبال جگر گوشه ی مردم افتاد

"آخرش هم دل ديوانه نفهميد چه شد

يک شبه يک شبه ديوانه چشمان که شد"

تا غزل هست دل غمزده ات مال من است

من به دنبال تو چشم تو به دنبال من است

"آی تو تو که فريب من و چشمان منی

تو که گندم تو که حوا تو که شيطان منی

تو که ويران من بی خبر از خود شده ای

تو که ديوانه ی ديوانه تر از خود شده ای"

در نگاه تو که پيوند زد اندوه مرا

چه کسی گل شد و لبخند زد اندوه مرا

ای دلت پولک گلنار؛ سپيدار قدت

چه کسی اشک مرا دوخته بر چارقدت؟

چند روزی شده ام محرمت ايلاتی من

آخرش سهم دلم شد غمت ايلاتی من

تو کجايی ومن ساده ی درويش کجا

تو کجايی و من بی خبر از خويش کجا؟

آدمها بعضی وقتها خیلی تنها میشن ، دوست دارن حرف بزنن و درد دل کنن ولی .. ولی کسی نیست که حرفاشون رو با اونها بزنن و لاجرم سکوت تنها همدم اونهاست .
تنهایی بد دردیه ، خیلی وقتها دور و بریهای ادم فکر میکنن همینکه دورت شلوغ بسه از تنهایی درمیای ، قافل از اینکه این تنهایی ، تنهایی دل ادمهاست نه تنهایی ظاهریشون .
خیلیها توزندگی ادم میان و میرن که میخوان تنهاییمون رو نجات بدن ولی ... زود خسته میشن و میرن ، وباز ما میمونیم و تنهایی و دلشکستگی حجران اونها . تاحالا شده دلتون تنگ بشه واسه کسی یا کسانی ؟ ای بابا چه سئوال احمقانه ای کردم ! معلومه که شده.دیدین چه حس ویرون کننده ای داره قلب ادم می خواد از سینه بزن بیرون ، البته همدم حتما نباید یک غریبه باشه بلکه میتونه اشنا یا حتی از میتونه...ادم باشه ، خلاصه هرکی که ادم رو درک کنه . بعضی وقتها لازمه که ادم دردودل کنه و چه سخته موقعی که کسی نباشه که حرفمون رو بخواهیم به اون بگیم .

در انتخاب خطر ، استخاره ممنوع است

كلام، هيچ...كه حتي اشاره ممنوع است

نوشته اند به طومار جاده، با خط خون

براي مرد، عبور از كناره ممنوع است

مپیچ دور بدن‌هاي کشتگان، مهتاب

كفن براي تن پاره پاره ممنوع است

غرور، داد به چشمان تشنه لب، اخطار

كه سمت آب گوارا نظاره ممنوع است

تمام ماحصل نهضت حسين(ع) اين است

كه نام مرد به هر سنگ‌واره ممنوع است

نبينم اي غزل سرخ، بي‌طرف باشي!

صريح باش،دگر استعاره ممنوع است

شهادت آمد و هفتاد و دو نفر گفتند:

در انتخاب خطر استخاره ممنوع است

دوستان شرح پريشاني من گوش كنيد 
داستان غم پنهاني من گوش كنيد 
قصه بي سر و ساماني من گوش كنيد 
گفت و گوي من و حيراني من گوش كنيد 
شرح اين آتش جان سوز نگفتن تا كي؟ 
سوختم سوختم اين راز نهفتن تا كي؟

روزگاري من و او ساكن كويي بوديم 
ساكن كوي بت عربده جويي بوديم 
عقل و دين باخته ديوانه رويي بوديم 
بسته سلسله سلسله مويي بوديم 
كس در آن سلسله غير از من و دل بند نبود 
يك گرفتار از اين جمله كه هستند نبود

نرگس غمزه زنش اينهمه بيمار نداشت 
سنبل پر شكنش هيچ گرفتار نداشت 
اينهمه مشتري و گرمي بازار نداشت 
يوسفي بود ولي هيچ خريدار نداشت 
اول آنكس كه خريدار شدش من بودم 
باعث گرمي بازار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبي و رعنايي او 
داد رسوايي من شهرت زيبايي او 
بسكه دادم همه جا شرح دلارايي او 
شهر پر گشت ز غوغاي تماشايي او 
اين زمان عاشق سرگشته فراوان دارد 
كي سر برگ من بي سروسامان دارد

چاره اينست و ندارم به از اين راي دگر 
كه دهم جاي دگر دل به دل آراي دگر 
چشم خود فرش كنم زير كف پاي دگر 
بر كف پاي دگر بوسه زنم جاي دگر 
بعد از اين راي من اينست و همين خواهد بود 
من بر اين هستم و البته چنين خواهد بود

پيش او يار نو و يار كهن هردو يكي ست 
حرمت مدعي و حرمت من هردو يكي سيت 
قول زاغ و غزل مرغ چمن هردو يكي ست 
نغمه بلبل و غوغاي زغن هر دو يكي ست 
اين ندانسته كه قدر همه يكسان نبود 
زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود

چون چنين است پي كار دگر باشم به 
چند روزي پي دلدار دگر باشم به 
عندليب گل رخسار دگر باشم به 
مرغ خوش نغمه گلزار دگر باشم به 
نوگلي كو كه شوم بلبل دستان سازش 
سازم از تازه جوانان چمن ممتازش

آن كه بر جانم از او دم به دم آزاري هست 
ميتوان يافت كه بر دل ز منش ياري هست 
از من و بندگي من اگر اشعاري هست 
بفروشد كه به هر گوشه خريداري هست 
به وفاداري من نيست در اين شهر كسي 
بنده اي همچو مرا هست خريدار بسي

مدتي در ره عشق تو دويديم بس است 
راه صد باديه درد بريديم بس است 
قدم از راه طلب باز كشيديم بس است 
اول و آخر اين مرحله ديديم بس است 
بعد از اين ما و سر كوي دل آراي دگر 
با غزالي به غزلخواني و غوغاي دگر

تو مپندار كه مهر از دل محزون نرود 
آتش عشق به جان افتد و بيرون نرود 
وين محبت به صد افسانه و افسون نرود 
چه گمان غلط است اين برود چون نرود 
چند كس از تو و ياران تو آزرده شود 
دوزخ از سردي اين طايفه افسرده شود

اي پسر چند به كام دگرانت بينم 
سرخوش و مست ز جام دگرانت بينم 
مايه عيش مدام دگرانت بينم 
ساقي مجلس عام دگرانت بينم 
تو چه داني كه شدي يار چه بي باكي چند 
چه هوسها كه ندارند هوسناكي چند

يار اين طايفه خانه برانداز مباش 
از تو حيف است به اين طايفه دمساز مباش 
ميشوي شهره به اين فرقه هم آواز مباش 
غافل از لعب حريفان دغل باز مباش 
به كه مشغول به اين شغل نسازي خود را 
اين نه كاري ست مبادا كه ببازي خود را

در كمين تو بسي عيب شماران هستند 
سينه پر درد ز تو كينه گذاران هستند 
داغ بر سينه ز تو سينه فكاران هستند 
غرض اينست كه در قصد تو ياران هستند 
باش مردانه كه ناگاه قفايي نخوري 
واقف كشتي خود باش كه پايي نخوري

گرچه از خاطر وحشي هوس روي تو رفت 
وز دلش آرزوي قامت دلجوي تو رفت 
شد دل آزرده و آزرده دل از كوي تو رفت 
با دل پر گله از ناخوشي خوي تو رفت 
حاش لله كه وفاي تو فراموش كند 
سخن مصلحت آميز كسان گوش كند

روزها فكر من اينست و همه شب سخنم 
كه چرا غافل از احوال دل خويشتنم 
از كجا آمده ام آمدنم بهر چه بود 
به كجا ميروم آخر ننمايي وطنم 
مانده ام سخت عجب از چه سبب ساخت مرا 
يا چه بوده است مراد وي از اين ساختنم 

نه بخود آمده ام اينجا نه بخود باز روم 
آنكه آورد مرا باز برد در وطنم 
مرغ باغ ملكوتم نيم از عالم خاك 
چند روزي قفسي ساخته ام از بدنم

نصیحت های زرتشت به پسرش

مي رسد روزي كه بي من روزها را سر كني

مي رسد روزي كه مرگ عشق را باور كني

مي رسد روزي كه بي من در كنار عكس من

نامه هاي كهنه ام را موبه مو از بر كني

 *****

تو را سپید هر چه جز تو را سیاه می کشم

به چشم تو که می رسم سه بار آه می کشم

گلی؟ستاره ای؟پرنده ای؟فرشته ای؟ چه ای؟

تو کاملی تو را شبیه قرص ماه می کشم

  *****

به روی زندگی دو خط زرد می کشم

و چشم عاشق تو را که گریه کرد می کشم

تو رفتی و بدون تو کسی نگفت با خودش

که من بدون چشم تو چه قدر درد می کشم

 ***** 

به روی گونه تا بیدی و رفتی

مرا با عشق سنجیدی و رفتی

تمام هستی ام نیلوفری بود

تو هستی مرا چیدی و رفتی

 ***** 

در انتظارت ای ترانه ی نا مفهوم

کفش های غیرتم را در آوردم

در کویر غرورت پا برهنه راه میروم

تا تاول های قلبم را باور کنی

  *****

صفای ماندنت را دوست دارم

دوبیتی خواندت را دوست دارم

اگرچه از خودت میرانیم لیک

همیشه راندنت را دوست دارم

 *****

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت

آتشی بود دراین خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت       

عشق چیست ؟

 تو پروردگارم هستي

خداي من!

 سالهاست كه دنبال چيزي مي گردم

چيزي شبيه معجزه

يا بهتر بگويم از جنس بلور

به اين طرف و آن طرف نظر مي كنم

اما هنوز نيافتم

خداي من!

 اينجا زندگي رنج آور است

اينجا، نفس كشيدن خفه كننده است

اينجا، بوي مرگ مي دهد

اي كاش مي توانستم تمام نا اميدي ها و رنج ها را در گوشه اي پنهان كنم

اي كاش مي توانستم زير درخت آرزو، نااميدي را دفن كنم

خداي من!

 زندگي با نام تو شيرين است

نفس كشيدن، به عشق تو دلنشين است

و دوست داشتن با ياد تو دلپذير

نمي دانم، چگونه برايت بگويم از زخم كهنه اي كه مرا درد مي دهد

زخمي كه به دنبال مرحمي برايش بودم

اما مرحم آن نمكي بود كه به دست نامردان بر روي آن پاشيده شد

 حالا چه مي گويي؟؟؟

باز هم صبر؟؟

باز هم تحمل؟؟

باز هم انتظار؟؟

باشد... هر چه گويي همان است

هر چه باشد تو پروردگار مني!!!

درست است

اما خداي من!

 چگونه ... چگونه ميتوان چشم بر هم گذاشته و هيچ نگويم؟

اين بار خود قضاوت كن

مي توانم؟

نه! نه! اين را از من نخواه

من بنده اي هستم حقير و ناتوان

تنها مي توانم ببينم و هيچ نگويم

اي اميد آرزوهاي من

اي ناجي قصه هاي بي پايانم

و اي كسي كه درد با تو درمان ميشود

دستهايم به سوي تو دراز است

اشكهايم براي تو روان است

قلبم براي تو در تپش است

پس بيا، بيا و دستان ناتوان مرا بگير

بيا و اين دل آشفته مرا  مصفا كن

آري، تو هماني كه من ساليان سال به دنبالش بودم

هماني!!!

هماني كه دلم با ديدنش، با حس كردنش و با دركش به لرزش مي افتد

پاهايم سست

دستانم ناتوان

چشمانم نابينا

و گوشهايم كر

و زبانم لال ميشود

اين بار شناختمت

بارها به سراغم آمدي اما من نتوانستم ببينم

بارها دستم را گرفتي اما من درك نكردم

در گوشم زمزمه كردي

بر زبانم جاري ساختي

به دستم دادي

به راهم افشاندي

اما ... اما من حس نكردم

ولي .... ولي گذشت زمان رهايي من

من رها از خود بودم و سرگردان در وادي نور

آري

همانجا بود كه پيدايت كردم

ميداني چرا؟

چون تو پروردگارم هستي!!!!