نگو دیو قصه تو فنجون فالت افتاد

آسمون لهجه ی فیروزه رو یاد تو نداد

غزلک گریه نکن ،گریه به چشمات نمیاد

سنگ فیروزه این رنگی به قاب کی شکست؟

زورق رهایی ی تو چه جوری به گل نشست؟

ای نگین از همه ستاره ها،ستاره تر

راست بگو سنگ سقوط و کی به پرواز تو بست؟

غزلک قشون قشون ستاره دنباله ی تو

همه شون عاشق بد بخت هزار ساله ی تو

پس کدوم گردنه بندی حرمت راه و شکست

که نمی رسه کسی به داد شب ناله ی تو

گلکم بهار بی تو مرگ پاییزی مونه

تن تنهاییمو گل زخم های تو می پوشونه

کاری از دست غزل بر نمیاد آینه دار

که حضورت غزلامو خط به خط می سوزونه

شبدر پرپر، از اقاقیا سر غزلک

از غزل گریه به بغض من خودی تر غزلک

دلکم حریق ابریشم این رفاقت و

زیر بارون غزل نداره باور غزلک

جشن گل سوزون نذار عادت بشه عادت بشه

ریشه ی بیشه به دست تیشه بی حرمت بشه

وقتی هم صدایی اینجا یعنی بر پایی ی دار

پس بذار تنهایی ما بین ما قسمت بشه

نا خوشم ناخوش نا خوش بی خود اما خود تو

داره من کم میشه از من می رسه تا خود تو

کی برای شونه هات غزل می بافه جای شال

جز من من کیه نزدیک مث تن با خود تو

غزلک شکستن ات کار من و ما که نبود؟

بغض تو ،گریه تو ،کار غزل ها که نبود؟

غزلک هر چی که هست،بدجوری خوبی واسه ما

هر چی بود شعرای من،محض تماشا که نبود

اگه تن پس می زنیم حرمت عشق و نشکنیم

اگه چاووش نشدیم به شب شبیخون نزنیم

اگه من جفت تو نیس ترانه اندازه ی توست

تو شبای بی کسی ما همه دنبال منیم

غزلک یار اگه آوار تو شد گریه نکن

اگه بر حق شدنت دار تو شد گریه نکن

اگه هر پنجره دیوار تو شد گریه نکن

یا پرستار اگه بیمار تو شد گریه نکن

غزلک هر جا برم ترانه یعنی اسم تو

خط هر منظره از جنس خطوط جسم تو

ته هر کوچه ی بن بست غزل خونه ی تو

همه کس به اسم تو قصه ی ما طلسم تو

ولنتاین یا سپندارمذگان ؟! 

وقتی به شروع و چگونگی وقوعش فكر می كنم، بنظرم همه چیز گیج و پیچیده می آید!

 اما ظاهرا این گیجی چندان هم عجیب ودور از انتظار نیست، چون عبارت ضربه فرهنگی را چنین تعریف كرده اند:
((تغییراتی در فرهنگ كه موجب به وجود آمدن گیجی، سردرگمی و هیجان می شود.))
این ضربه چنان نرم و آهسته بر پیكر ملت ما فرود آمد كه جز گیجی و بی هویتی پی آمد آن چیزی نفهمیدیم!

 اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا

 به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

صائب تبریزی:

 اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا

 به خال هندویش بخشم سرو دست و تن و پارا

 هرآنکس چیز می‌بخشد زمال خویش می‌بخشد

 نه چون حافظ که می‌بخشد سمرقند و بخارا را

شهریار:

سرخوش زسبوي غم پنهاني خويشم
چون زلف تو سرگرم پريشاني خويشم

در بزم وصال تو نگويم زكم و بيش
چون آينه خو كرده به حيراني خويشم

لب باز نكردم به خروشي و فغاني
من محرم راز دل طوفاني خويشم

يك چند پشيمان شدم از رندي و مستي
عمريست پشيمان زپشيماني خويشم

از شوق شكرخند لبش جان نسپردم
شرمنده جانان زگران جاني خويشم

بشكسته‌تر ازخويش نديدم به همه عمر
افسرده دل از خويشم و زنداني خويشم

هر چند امين، بسته دنيا نيم اما
دلبسته ياران خراساني خويشم

گاهي اگر با ماه صحبت كرده باشي

از ما اگر پيشش شكايت كرده باشي

گاهي اگر در چاه مانند پدر آه

اندوه مادر را حكايت كرده باشي

گاهي اگر زير درختان مدينه

بعد از زيارت استراحت كرده باشي

گاهي اگر بعد از وضو مكثي كني تا

آيينه يي را غرق حيرت كرده باشي

در سال هاي سال دوري و صبوري

چشم انتظاري را شفاعت كرده باشي

حتي اگر بي آن كه مشتاقان بدانند

گاهي نمازي را امامت كرده باشي

يا در لباس ناشناسي در شب قدر

از خود حديثي را روايت كرده باشي

يا در ميان كوچه هاي تنگ و خسته

نان و پنير و عشق قسمت كرده باشي

پس بوده يي و هستي و مي آيي از راه

تا حق دل ها را رعايت كرده باشي

پس مردمك هاي نگاه ما عقيم اند

تو حاضري بي آن كه غيبت كرده باشي

********************************************

ببين چه حالي بهمون داده...

دلت را خانه ماکن مصفا کردنش بامن

بما درد دل افشاکن مداواکردنش بامن

اگر گم کرده ای ای دل کلید استجابت را

بیا یک لحظه با ما باش پیدا کردنش بامن

بیفشان قطره اشکی که من هستم خریدارش

بیاور قطره ای اخلاص پیدا کردنش با من

اگر درها برویت بسته شد دل مکن باز آ

دراین خانه دق الباب کن وا کردنش بامن

به من گو حاجت خود را اجابت می کنم آنی

طلب کن آنچه می خواهی مهیا کردنش با من

بیا قبل از وقوع مرگ روشن کن حسابت را

بیاور نیک وبد را جمع منها کردنش بامن

چوخوردی روزی امروز مارا شکرنعمت کن

غم فردا نخورتامین فردا کردنش بامن

بقرآن آیه رحمت فراوان است ای انسان

بخوان این آیه را تفسیر ومعنا کردنش بامن

اگر عمری گنه کردی مشو نومید از رحمت

تو نام توبه را بنویس امضا کردنش بامن

**********************************************

*********************************************

ديروز شيطان را ديدم. در حوالي ميدان بساطش را پهن كرده بود؛ فريب می فروخت. مردم دورش جمع شده‌ بودند،‌ هياهو مي‌كردند و هول مي‌زدند و بيشتر مي‌خواستند. توي بساطش همه چيز بود: غرور، حرص،‌دروغ و خيانت،‌ جاه‌طلبي و ... هر كس چيزي مي‌خريد و در ازايش چيزي مي‌داد. بعضي‌ها تكه‌اي از قلبشان را مي‌دادند و بعضي‌ پاره‌اي از روحشان را. بعضي‌ها ايمانشان را مي‌دادند و بعضي آزادگيشان را. شيطان مي‌خنديد و دهانش بوي گند جهنم مي‌داد. حالم را به هم مي‌زد. دلم مي‌خواست همه نفرتم را توي صورتش تف كنم.
انگار ذهنم را خواند. موذيانه خنديد و گفت: من كاري با كسي ندارم،‌فقط گوشه‌اي بساطم را پهن كرده‌ام و آرام نجوا مي‌كنم. نه قيل و قال مي‌كنم و نه كسي را مجبور مي‌كنم چيزي از من بخرد. مي‌بيني! آدم‌ها خودشان دور من جمع شده‌اند. جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزديك‌تر آورد و گفت‌: البته تو با اينها فرق مي‌كني.تو زيركي و مومن. زيركي و ايمان، آدم را نجات مي‌دهد. اينها ساده‌اند و گرسنه. به جاي هر چيزي فريب مي‌خورند. از شيطان بدم مي‌آمد. حرف‌هايش اما شيرين بود. گذاشتم كه حرف بزند و او هي گفت و گفت و گفت. ساعت‌ها كنار بساطش نشستم تا اين كه چشمم به جعبه‌اي عبادت افتاد كه لا به لاي چيز‌هاي ديگر بود. دور از چشم شيطان آن را برداشتم و توي جيبم گذاشتم.
با خودم گفتم: بگذار يك بار هم شده كسي، چيزي از شيطان بدزدد. بگذار يك بار هم او فريب بخورد. به خانه آمدم و در جعبه عبادت را باز كردم. توي آن اما جز غرور چيزي نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توي اتاق ريخت. فريب خورده بودم، فريب. دستم را روي قلبم گذاشتم،‌نبود! فهميدم كه آن را كنار بساط شيطان جا گذاشته‌ام. تمام راه را دويدم. تمام راه لعنتش كردم. تمام راه خدا خدا كردم. مي‌خواستم يقه نامردش را بگيرم. عبادت دروغي‌اش را توي سرش بكوبم و قلبم را پس بگيرم. به ميدان رسيدم، شيطان اما نبود. آن وقت نشستم و هاي هاي گريه كردم. اشك‌هايم كه تمام شد،‌بلند شدم. بلند شدم تا بي‌دلي‌ام را با خود ببرم كه صدايي شنيدم، صداي قلبم را. و همان‌جا بي‌اختيار به سجده افتادم و زمين را بوسيدم. به شكرانه قلبي كه پيدا شده بود

من پذیرفتم شکست خویش را...

من پذیرفتم شکست خویش را
پندهای عقل دور اندیش را
من پذیرفتم که عشق افسانه است
این دل درد آشنا دیوانه است
میروم از رفتن من باش شــــــــــــاد
از عذاب دیدنم آزاد باش
گر چه تو زودتر از من میـــــــــــروی
آرزو دارم ولی عاشق شوی
آرزو دارم بفــــهـــــمی درد را
تلخی برخورد های سرد را....

مي‌خواهم عاشق باشم و عاشق بمانم

من از بلنداي قله فراموش شدگان با شما سخن مي‌گويم. با من بگوييد عشق چه رنگي است؟ عشق را به من بياموزيد. دوست دارم بدانم اين واژه‌اي که کتابهاي قصه شما را پر کرده است، رازش در چيست؟
هان! اي مردم عصر يخي، مي‌گوييد که عشق از جنس بلور است. مثل دانه‌هاي کريستال شفاف و زيباست. شايد منظور شما همان قطره‌هاي اشکي است که هنگام جدايي دو دوست بر گونه‌هايشان جاري مي‌شود.
مي‌گفتيد عشق محکم و پايدار است. شايد از قلبهاي آهنيني سخن مي‌گوييد که امروزه همه جا پر شده است. قلبهاي محکمي که حتي ديگر صداي شکستنها را نمي‌شنوند.
عشق را هميشه به آتش تشبيه مي‌کرديد، منظور شما گرماي جانبخش آتش در شبهاي تار زمستان بود، يا از شعله‌هاي حيله که خانمان عاشق را مي‌سوزاند مي‌گفتيد.
مي‌خواهم بدانم وقتي از عشق سخن مي‌گوييد اين نقابي که به چهره‌تان مي‌زنيد براي چيست؟ شايد عشق از پشت اين نقاب زيباتر و دوست داشتني تر مي‌شود. کاش مي‌دانستم!! ابهام اين واژه را از ذهن من برداريد.
وقتي سخن ا زعشق به ميان مي‌آيد عکس يک قلب مي‌کشيد، اين همان قلبي است که روزهاي سخت جدايي بايد بشکند، يا منظور شما نزديکي دو دل است؟
من کتابهاي شما را خوانده‌ام، داستانهاي قشنگي که از دلدادگي نوشته‌ايد اما مي‌خواهم بدانم وقتي از کتاب بيرون مي‌آيم، عشق را کجا بايد جستجو کنم. با من سخن بگوييد، عشق کجاست؟ و چگونه است؟
مي‌خواهم عاشق باشم و عاشق بمانم

شكسپير : اگر كسي را دوست داري رهايش كن

 سوي تو برگشت از آن توست و اگر برنگشت از اول براي تو نبوده

دانشجوي زيست شناسي : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن ...

 او تكامل خواهد يافت

دانشجوي آمار : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن ...

 اگر دوستت داشته باشد ، احتمال برگشتنش زياد است

و اگر نه احتمال ايجاد يك رابطه مجدد غير ممكن است

دانشجوي فيزيك : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن ...

اگر برگشت ، به خاطر قانون جاذبه است

و اگر نه يا اصطكاك بيشتر از انرژي بوده و يا زاويه برخورد ميان دو شيء با زاويه صحيح هماهنگ نبوده است

دانشجوي حسابداري : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن ...

 اگر برگشت ، رسيد انبار صادر كن و اگر نه ، برايش اعلاميه بدهكار بفرست

دانشجوي رياضي : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن ...

اگر برگشت ، طبق قانون 2=1+1 عمل كرده و اگر نه در عدد صفر ضربش كن

دانشجوي كامپيوتر : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن

 ... اگر برگشت ، از دستور كپي - پيست استفاده كن و اگر نه بهتر است كه ديليت اش كني

دانشجوي خوشبين : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن...

 نگران نباش بر مي گردد

دانشجوي عجول : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن ...

اگر در مدت زماني معين بر نگشت فراموشش كن

دانشجوي شكاك : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن ...

اگر برگشت ، از او بپرس " چرا " ؟

دانشجوي صبور : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن ...

اگر برنگشت ، منتظرش بمان تا برگردد

دانشجوي رشته صنايع : اگر كسي را دوست داري ، به حال خود رهايش كن ...

اگر برگشت ، باز هم به حال خود رهايش كن ، اين كار را مرتب تكرار كن......

 چون در گذرم به باده شویید مرا

زندگی بی معنی است

بهر آن محکومی که سحرگاه سر دار فنا خواهد بود

زندگی بی معنی است

بهر آن مرغک در بند که صیاد پس از باد خزان، قفسش بگشاید

زندگی بی معنی است

بهر آن عاشق دل ختسته که در بستر مرگ ، دلبرش می آید

زندگی بی معنی است

بهر آن گمشده دشت که از فرط عطش ، بی رمق افتاده

وز پس ابر کبود ، ماه بر دیده او می خندد

زندگی بی معنی است

بهر آن مفلس بیچاره که از فرط نیاز ، بهر نان شب خود محتاج است

زندگی بی معنی است

بهر آن مادر ماتم زده ای ، که سر کشته فرزند به دامان دارد

زندگی بی معنی است

پهر آن تازه عروسی که برایش ، خبر مرگ برادر آرند

زندگی بی معنی است

بهر من کز پی عمری که دویدم به ره عشق و خیال

زان همه قال و مقال

هیچ در دست ندارم ، به جز اندوه و ملال

وز پی هر نفسی

می دوم سوی زوال          می دوم سوی زوال

*************************

حسرت

به تو نتوانم گفت :          

  که چه رنجی دارد

آنکه دور از رخ تو          به امیدی که تو بر می گردی

همه صبح ، روی ایوان سکوت          توی گلدان سراب

با سر انگشت پر از حسرت خویش ، گل غم می کارد

به تو نتوانم گفت :        

که چه دردی دارد

زخم از دست دل خود خوردن     پای یک چشمه سرشار

پای یک حوض بلور      پای فواره آب

تشنه ، تشنه مردن

به تو نتوانم گفت :

که چرا می کشدم حسرت یک دم با تو

از ته دل گفتن

چشم در چشم تو بیدار شدن

با تو یک شب خفتن...

((سروده از منا لایق فرد شاعره جوان و با ذوق که اولین

 مجموعه شعر خود را تحت عنوان ترانه های چشمان تو

منتشر کرده))

گيرم اندوه تو خواب است ونگاه تو خيال

پس دلم منتظر کيست عزيز اين همه سال

پس دلم منتظر کيست که من بی خبرم

که من از آتش اندوه خودم شعله ورم

ماه يک پنجره وا شد به خيالم که تويی

همه جا شور به پا شد به خيالم که تويی

باز هم دختر همسايه همانی که تو نيست

باز هم چشم من و او که نمی دانم کيست

باز هم چلچله آغاز شد از سمت بهار

کوچه يک عالمه آواز شد از سمت بهار

پيرهن پاره گل جمله تبسم شده است

يوسف کيست که در خنده ی او گم شده است

اين چه رازی است که در چشم تو بايد گم شد

بايد انگشت نمای تو و اين مردم شد

به گمانم دل من باز شقايق شده ای

کار از کار گذشته است تو عاشق شده ای

يال کوب عطش است اين که کنون می آيد

اين که با اسب گل از سمت جنون می آيد

بی تو بی تو چه زمستانی ام ايلاتی من

چقدر سردم وبارانی ام ايلاتی من

تو کجايی ومن ساده ی درويش کجا؟